|
Zes
jaar geleden moesten we je laten gaan.
Nooit
vergeet ik hoe de bel klonk die middag.
Ik voelde
me een moordenaar.
Die
ochtend zijn we met je naar al je favoriete plekjes geweest.
Nog één
laatste wandeling samen.
Ik heb je
's middags met me mee naar bed genomen.
Je snapte
er niets van, maar vond het maar wat fijn.
Om 4 uur
die bel, de dierenarts kwam.
Heel bang
was je, maar ik heb je dicht tegen me aan gehouden.
Je wilde
het leven niet loslaten, maar we hadden geen keus.
Jouw
leven was een hel geworden voor je, geen waardig bestaan
meer.
Al wat nu
nog rest, is een hoofd vol herinneringen
Al wat
nog rest is een lege halsband
En een
hart vol verdriet......
Dizzy, ik
mis je.....
|
